زنجیر که بالا رفت

تمامی آسمان زیر حلقه های درهم تنیده افسوس

فرود آمد

و درد

بر شانه های سوخته

چون عشق زبانه کشید

موج موج        سیاهی

دریا دریا         خشونت

این خاطره مبهم دیروز بر نگاه تف زده تاریخ است

طبل بکوبید

نیزه ها برگیرید

بیرق ها برآورید

اینجا آب به سپیدی شب می ماند

و آفتاب

جان می سوزاند

بر بیابان تشنه این کویرستان

غباری در راه است

غباری به وسعت قرن ها

که در آن

آتش است و خون

کودک است و گریه

مرد است و حماسه

و خدا هست و ....خدا

زنجیر دوباره بالا رفت

و بار دیگر آسمان زیر حلقه های درهم تنیده افسوس

درهم شکست

غبار همچنان باقی ست

به وسعت تمامی تاریخ

و هنوز

خدا هست و ....خدا

پاداش پيله هميشه پروانه نبود

اتفاق كه آمد

ته مانده تنهايي ام را

بالا آوردم

سبك سبك...

من از

تجربه       تكرار          ترس             تلاطم

و از تمام "ت" هاي بي انتها لبريز

ديگر تاب تحمل هم برايم تاسف مي آورد

دلم كتاب مي خواهد

يك بغل واژه هاي نو

يك دريچه

يك حادثه...

و او آمد

همچنان كه مي رفت

مي گفت

اين رسم منجيان است

باشي و نباشي

راست بگويي و دروغ باشد

بنويسي و خوانده شوي

تنها از آن سبب

تا تو دريابي

مي تواني باشي

هر لحظه

هر نگاه...

پيله كه پر شد

اين بار

تمام تنهايي ام را با غرور بالا آوردم

پايان پيله "من" بودم

پايان اتفاق...

قصه ها هميشه گفتني نيست!

دوباره به حادثه می رسم

این روزها مادر مدام بهانه می گیرد

و پرندگان باد کرده از سرما

همنوا با او به شیشه می کوبند

 شب اولین نگاه زمستان

یادگار رفتن او از نیمه لخت زندگی بود

 برف که بیاید

درست یک سال از خاطره او می گذرد

چه ثانیه های گنگ و نامفهومی

 بدون او

دنیا مدام در دستهای آبی آسمان

چون بازیچه کودکان بالا و پایین می شود

و من

پیوسته

هر لحظه

از تهوع کف آلود بی انتهای ثانیه ها

پر می شوم

دوباره به حادثه رسیده ام

اما این بار

دور از هیاهوی افسوس و غوغای دلتنگی

تنها چشم می بندم و زمزمه می کنم:

 کاش من هم ....

ازشور و مستی ِ پدران ِ گذ شته مان

حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...

من باز گیج می شوم از موج واژه ها
این بغضهای تازه که در من شکسته اند

من گیج گیج گیج ، تورا شعر می پرم
اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند

ای که در اوج خزان رفتی بهاران بازگرد

چون کبوتر در غروب روز باران بازگرد  

با کدامین کاروان رفتی نمی دانم ولی

در غبار مانده از آن روزگاران بازگرد  

کودکی در خواب با مهتاب گفت

که ای پرستو در خیال سبزه زاران بازگرد  

روح من گرداب طوفانی ست اما مثل موج

روی دریا با امید این کناران بازگرد  

قاصدک گویا هوای شعر داری مثل ابر 

با نگاه پرامید چشمه ساران بازگرد

حرفهایم را

در صندوقچه رویاهایم

پنهان کرده ام...

همچون

بازوان آسمان

که هربار

اضطراب ستارگان نیمه سوز را

در آغوش تپنده اش

پنهان می کند

و من

آرام و بی صدا

چون جنین نیمه جانی

هر روزنه نیمه تاریکی را

همچون بهشت گمشده ای

می یابم

تا نیمه برهنه قلبم را

در عطر نسیمش

برای لحظه نه چندان دور

نوازش دهم...

درست هفت سالمان بود

که میان گندمزار

لای علف هایی که پیشانی آسمان را می ساییدند

گم شده بویم

خنکای نسیم

همراه آشنایی بود

و بوی نمناک خوشه ها

عادت هایمان را می شست

یادت هست چقدر با سنجاقک ها حرف زدی؟

من و تو آغاز یک پایان بودیم

مثل سلام نماز پدر بزرگ

من و تو اقامه عشق را در انبوه علف ها بستیم

یادت هست چقدر رقصیدی؟

و دور شدی از گندمزار

من وتو آغاز یک عشق بودیم!

حالا دوباره سنجاقک ها برگشته اند

و من در رویایی سبز

دنبال نسیمی راه افتاده ام

در تکاپوی گندمزاری بی پایان

زنی از آفتاب

نگاهی از عبور مبهم لحظه ها هستم

خورشید که می زند

گیسوان تابیده ام

دست به دامان پنجره ها می شوند

تا پیچکی به دور روز بپیچند

                            ـ آغاز دوباره تکرار ـ

من

زنی هستم از آفتاب

پرنده ای که در وزش دوباره باد بی بازگشت

خشک شاخه ها را در هم می تند

تا خانه ای بسازد

برای ماندن

برای مردن

          ـ پایان همیشه تکرار _

که هستم؟

سال هاست مردمکان تمام مردان این شهر پر شاعر

در جست و جو های همیشه شان

مرا می بیند

زنی تنها

که از تماس نگاه باد با باران

و از عبور تلخ ثانیه ها ی بی پایان

به دنیا آمد

اینجا زن تنها  یک تعریف دارد

تجسم تکراری تکرار . . .

لختی ببار کاین دل صحرا کویرتوست

آن کاروان گم شده امشب سفیر توست

سرمی زنی به پنجره از پشت ابرها

این قطرهای پر زده گویا سفیر توست

در رهگذار باد که می خوانیم هنوز

روح امید می وزد اینجا عبیر توست

در من کسی ترانه شادی سروده است

گویا تمام کاغذ و دفتر ضمیر توست

پرسیدم از ستاره شب های انتظار

آیا به راه چلچله رفتن مسیر توست

می خوانم از نگاه پر از شوق رودها

کاین وسعت کرانه دریا سریر توست

درحیرتم زفصل غزلهای عاشقی

پاییز در تلاطم طوفان نظیر توست

تقدیم به ناژوان

در آغوش تنگ تنهایی

به تو می اندیشم...

آسمان

بوسه بوسه

صدایم می زند...

و ستارگان

چشمک زنان مرا می خوانند...

بازهم من

به پرواز

به رستگاری

می اندیشم...

و

تهدیدهای بزرگ تو

در چشمان مضطرب من،  ته نشین می شوند...

و همچون قطره ای

خطوط دستانت را آبیاری می کنند...

ای همیشه و هرگز!

در سیاهی هراس انگیز تردید

به روشنایی بودنت می  اندیشم…